|
Ostatnio dodane
Najchętniej pobierane
|
|
|
|
|
VideoAudio.pl - serwis o technologii video/audio WITAMY:
biniekjako nowego użytkownika.
Zarejestrowanch Uzytkowników: 3877
Super Administratorzy: 3
Administratorzy: 2
Użytkownicy: 3872
Użytkownicy Online:
Gości Online: 25
Najwiecej online: 106
Bylo: 27.05.2008-19:56
Twoje IP to: 38.107.179.208
|
|
|
|
|
|
Poprzedni | NastępnyTreść niniejszego dokumentu obejmuje zagadnienia teoretyczne związane ze standardem VideoCD. Odpowiedzi na pytania związane z konkretnymi programami służącymi do autoringu płyt VideoCD można uzyskać w odpowiednich działach forum dyskusyjnego oraz w artykułach opisujących te programy.
Słowo wstępne
Standard VideoCD to dzieło firm Philips, JVC, Sony i Matsushita. Standard opisujący "anatomię" płyty VideoCD opublikowano w lipcu 1993 roku w postaci tzw. Białej Księgi (ang. White Book). MPEG-1 to standard kompresji stworzony przez Moving Picture Experts Group, grupę roboczą Międzynarodowej Organizacji Standardyzacji (ang. International Organization for Standardization, w skrócie ISO).
I - wersje standardu VideoCD
KaraokeCD (zwana czasem VideoCD 1.0) to pierwsza wersja standardu. VideoCD opracowana przez firmy Philips i JVC w 1992 roku.
VideoCD 1.1 powstała w 1993 roku jako rozwinięcie KaraokeCD. Do Philipsa i JVC dołączyły firmy Sony i Matsushita. W tej wersji dodano między innymi możliwość podziału utworu na rozdziały (maksymalnie 500 rozdziałów na płycie).
VideoCD 2.0 stworzono w 1994 roku dodając obsługę systemu PAL (możliwe jest nawet umieszczenie klipów PAL i NTSC na jednej płycie) oraz tzw. "elementów segmentowych" (patrz punkt III, katalog SEGMENT), dzięki którym stało się możliwe tworzenie interaktywnego menu. Rozszerzono też zakres dopuszczalnych wartości bitrate dla dźwięku "elementów segmentowych" oraz dodano PBC (ang. PlayBack Control), czyli mechanizm kontroli odtwarzania (umożliwia on między innymi przeskakiwanie pomiędzy poszczególnymi elementami listy odtwarzania oraz wybór pozycji z menu za pomocą przycisków numerycznych lub przycisków kursora znajdujących się na pilocie). Wprowadzono również dodatkowy indeks "punktów dostępu" (w pliku SCANDATA.DAT znajdującym się w katalogu EXT) ułatwiający "przewijanie" filmu. Dopuszczono przechowywanie nieruchomych obrazów w wysokiej rozdzielczości (704x576 dla PAL, 704x480 dla NTSC).
II - kompresja obrazu i dźwięku
Obraz na VideoCD jest skompresowany w formacie MPEG-1 przy prędkości bitowej (ang. bitrate) 1150 kbit/s przy rozdzielczości 352x240 (dla systemu NTSC) lub 352x288 (dla systemu PAL) pikseli (system PAL jest dozwolony tylko na VideoCD 2.0). Dla NTSC prędkość klatkowa wynosi 23.976 FPS lub 29.97 FPS, zaś dla PAL 25 FPS. Format kompresji dźwięku to MPEG-1 Audio Layer II. Dźwięk to pojedyncza dwukanałowa ścieżka o częstotliwości próbkowania 44100 Hz i prędkości bitowej 224 kbit/s. Na VideoCD 2.0 dla "elementów segmentowych" dozwolone są prędkości bitowe dźwięku 128, 192, 224 i 384 kbit/s (stereo) lub 64, 96 i 192 kbit/s (mono).
III - pliki i katalogi
CDDA (katalog ten nie zawsze jest obecny na płycie)
AUDIOxx.DAT (gdzie xx to numer utworu audio) - odnośniki do utworów audio w formacie CD-DA (ang. Compact Disc - Digital Audio, format używany na płytach CD z muzyką). Każdy z utworów jest zapisany w postaci osobnej ścieżki audio.
CDI (zawiera pliki przeznaczone tylko dla odtwarzacza CD-i)
CDI_VCD.APP - plik aplikacji CD-i (patrz punkt V) odpowiedzialnej za odtwarzanie płyty w odtwarzaczu CD-i.
CDI_TEXT.FNT - plik czcionki używanej przez aplikację CD-i do wyświetlania tekstu.
CDI_IMAG.RTF - "plik czasu rzeczywistego" (ang. Real Time File) używany przez aplikację CD-i.
CDI_VCD.CFG - plik tekstowy zawierający opcje konfiguracyjne aplikacji CD-i Są tam opisane min. kolory używane do podświetlania elementów wybranych z menu oraz kształt i kolor kursora widocznego na ekranie.
CAPTxx.yy (gdzie xx to dwucyfrowy numer odpowiedniego utworu audio/wideo, zaś yy to dwuliterowy kod kraju wg. standardu ISO #3166)- plik napisów dla utworu o numerze xx (patrz katalog MPEGAV). Stosowany jest zestaw 8-bitowych znaków ISO #8859-1 nie zawierający polskich liter.
Powyższy spis plików dotyczy aplikacji VideoCD on CD-i (zwanej potocznie Franklin) w wersji 4.1, która jest najpopularniejszą aplikacją CD-i. Inne aplikacje CD-i (np. Edison, OmniMedia lub CeQuadrat) mogą używać plików o innych nazwach, np. CDI_FONT.FNT zamiast CDI_TEXT.FNT lub CDI_ALL.RTF zamiast CDI_IMAG.RTF.
EXT
LOT_X.VCD - plik zawierający tablicę identyfikatorów list zawartych w pliku PSD_X.VCD. Obecny tylko na VideoCD 2.0.
PSD_X.VCD - plik używany przez mechanizm kontroli odtwarzania (ang. PlayBack Control, PBC) przechowujący informacje o tzw. hot spots, czyli obszarach menu pełniących rolę przycisków obsługiwanych kursorem. Obecny tylko na VideoCD 2.0.
SCANDATA.DAT - plik zawierający adresy "punktów dostępu" (ang. Access Point Sector, APS), czyli punktów w utworach audio/wideo, do których można bezpośrednio przeskakiwać. Każdy APS musi wskazywać na klatkę typu I w strumieniu MPEG-1 utworu, co zapewnia szybkość "przewijania". Obecny (opcjonalnie) tylko na VideoCD 2.0.
CAPTxx.DAT (gdzie xx to dwucyfrowy numer odpowiedniego utworu audio/wideo)- plik napisów dla utworu o numerze xx (patrz katalog MPEGAV).
MPEGAV
MUSICxx.DAT, AVSEQxx.DAT (gdzie xx to dwucyfrowy numer pliku) - odnośniki do utworów audio/wideo MPEG-1 zwanych też "elementami sekwencyjnymi" (ang. sequence items). Każdy z utworów (jest ich maksymalnie 98) jest zapisany na osobnej ścieżce złożonej z sektorów Mode 2 / XA Form 2, zaś te wpisy w katalogu MPEGAV umożliwiają dostęp do nich. To właśnie "elementy sekwencyjne" służą do zapisu klipów filmowych na VideoCD. Nazwa MUSICxx.DAT jest używana na VideoCD 1.0, AVSEQxx.DAT na VideoCD 1.1 i 2.0.
SEGMENT
ITEMzzzz.DAT (gdzie zzzz to czterocyfrowy numer pliku) - odnośniki do "elementów segmentowych". "Elementy segmentowe" to klipy audio, wideo i audio/wideo oraz nieruchome obrazy MPEG-1. W przeciwieństwie do "elementów sekwencyjnych" nie są one zapisane na płycie w postaci osobnych ścieżek, lecz znajdują się w tzw. obszarze SPI (ang. Segment Play Item) złożonym z maksymalnie 1980 "segmentów" po 150 sektorów Mode 2 / XA Form 2 każdy. "Elementów segmentowych" używa się do zapisu interaktywnego menu umożliwiającego dostęp do poszczególnych utworów i rozdziałów utworów obecnych na płycie VideoCD.
VCD
INFO.VCD - ogólne informacje o płycie, tzn. identyfikator albumu, ilość płyt w albumie (np. dla dwupłytowych wydań filmów pełnometrażowych) oraz ilość ścieżek MPEG-1 w katalogu MPEGAV.
ENTRIES.VCD - informacje o tzw. "punktach wejścia" (ang. entry points), czyli znacznikach w strumieniach MPEG-1 poszczególnych utworów audio/wideo służących do wyróżnienia początków rozdziałów.
LOT.VCD - plik zawierający tablicę identyfikatorów list zawartych w pliku PSD.VCD. Obecny tylko na VideoCD 2.0.
PSD.VCD - plik używany przez mechanizm kontroli odtwarzania (ang. PlayBack Control, PBC) przechowujący "listy odtwarzania" (opisujące kolejność odtwarzania poszczególnych utworów audio/wideo), "listy wyboru" (opisujące możliwości wyboru udostępnione przez menu) i inne informacje. Obecny tylko na VideoCD 2.0.
IV - sposób zapisu na płycie
Informacje na VideoCD rozłożone są w następujący sposób:
obszar lead-in zawierający "spis treści" (ang. table of contents, w skrócie TOC), czyli indeks wszystkich ścieżek obecnych na płycie.
150 sektorów obszaru przerwy (ang. pregap) (00:00:00 - 00:01:74)
ścieżka danych z systemem plików ISO9660 przechowująca pliki z danymi (te z katalogów CDI, EXT i VCD).
ścieżki złożone z sektorów Mode 2 / XA Form 2 przechowujące "elementy sekwencyjne", czyli klipy audio/wideo (jest ich maksymalnie 98), z których każda poprzedzona jest obszarem przerwy (ang. pregap) złożonym ze 150 pustych sektorów.
150 sektorów obszaru przerwy (ang. postgap).
ścieżki CD-DA (maksymalnie 97).
obszar lead-out.
Aby umieścić na VideoCD więcej materiału filmowego, niż zmieści się na "normalnej" płycie z danymi, w ścieżkach zawierających klipy filmowe stosuje się sektory typu Mode 2 / XA Form 2. Sektor taki ma zawiera następujące informacje:
pole synchronizacyjne - 12 bajtów
adres w postaci "minuta, sekunda, ułamek sekundy (wyrażony w jednostce 1/75 sekundy)" - 3 bajty)
oznaczenie trybu (ang. mode) - 1 bajt
"podnagłówek" (ang. subheader) zawierający informacje o typie danych w sektorze - 8 bajtów
dane - 2324 bajty
kod detekcji błędów (ang. error detection code, w skrócie EDC) - 4 bajty
Z kolei pozostałe pliki zapisane na VideoCD są umieszczone w sektorach typu Mode 2 / XA Form 1 zawierających:
pole synchronizacyjne - 12 bajtów
adres w postaci "minuta, sekunda, ułamek sekundy (wyrażony w jednostce 1/75 sekundy)" - 3 bajty)
oznaczenie trybu (ang. mode) - 1 bajt
"podnagłówek" (ang. subheader) zawierający informacje o typie danych w sektorze - 8 bajtów
dane - 2048 bajtów
kod detekcji błędów (ang. error detection code, w skrócie EDC) - 4 bajty
przestrzeń zarezerwowana (wypełniona zerami) - 8 bajtów
bity kontroli parzystości "P" - 172 bajty
bity kontroli parzystości "Q" - 104 bajty
Zmniejszona ilość informacji służących do korekcji błędów powoduje, że płyty VideoCD są bardziej wrażliwe na zadrapania, niż płyty CD-ROM z danymi.
V - związki VideoCD z CD-i
CD-i to skrót od "Interaktywna Płyta Kompaktowa" (ang. Compact Disc - Interactive). Jest to standard stworzony przez firmy Philips i Sony w połowie lat 80-tych. Płyty CD-i mogą zawierać utwory audio i audio/wideo oraz interaktywne gry i inne treści multimedialne (np. encyklopedie audiowizualne, prezentacje, programy edukacyjne, karaoke). Pełny dostęp do zawartości płyty CD-i umożliwa tylko podłączony do telewizora odtwarzacz CD-i przypominający nieco współczesne odtwarzacze DVD, lecz posiadający własny system operacyjny CD-RTOS (ang. Compact Disc Real Time Operating System). Aplikacje CD-i (takie, jak CDI_VCD.APP z katalogu CDI na płycie VideoCD) mogą być uruchamiane jedynie pod kontrolą systemu operacyjnego CD-RTOS i nie działają w systemach DOS, Windows, Linux ani żadnych innych spotykanych we współczesnych komputerach osobistych (zarówno PC, jak i Macintosh). Dzieki obecności aplikacji CD-i na płycie VideoCD może ona zostać odtworzona w odtwarzaczu CD-i wyposażonym w tzw. rozszerzenie Digital Video. Należy zauważyć, że nie wszystkie programy służące do tworzenia VideoCD umieszczają na płycie aplikację CD-i - niektóre pozostawiają folder CDI pusty. Jeśli zależy nam na obecności aplikacji CD-i na naszej płycie VideoCD, możemy użyć VCDEasy lub Nero Burning ROM. Więcej o CD-i dowiecie się ze strony The New International CD-i Association oraz z CD-i FAQ Jorga Kennisa. Obecność aplikacji CD-i na płytach VideoCD jest jedną z ostatnich pozostałości tej przestarzałej technologii. |
| |
|
|
|
Poprzedni | Następny
|
|
